Bak nasıl kuruyorum dünyayı;

Camlarından ışık sızan, kapısı açık…

Duvarlarına hayatın resmini çizen

Çocuk sesleri yankılanıyor içerde.

​Gözlerin gözlerime değdiğinde,

Yatağını bulan bir nehir gibiyim.

Biz o kıyıda nefes alırken,

Zaman durmuş, bizi izliyor.

ERSOY KÖROĞLU / 18.04.2026 / ANTALYA – KEMER