En ağır zemheri günlerini yaşarken ömrüm,

Bir bahar gibi düştün ruhuma.

Oysa son çiviyi de çakmışlar dı,

En derinlere gömülen duygularıma.

Kavak yelleri esiyor şimdi bahçemde,

Koca çınarların gölgesinde dinleniyorum.

Dallarında kuşlar,  şen şakrak,

Her rengini açmış papatyalar,

Halaya durmuş başaklar, günebakanlar,

Gelin gibi bezenmiş dört bir taraf.

Bahar gelmiş gönlüme,

Sefa gelmiş hoş gelmiş.

Ersoy KÖROĞLU                    13.01. 2026. Salı   06.36

“/ “

Zaman acımıyor hiç,

Kendi kadranın da,

Kendince akıyor.

Büyümüyoruz,

“/ “

İnatla çocuk kalıyoruz.

Ama yaşam eskitiyor bizi

Yoruyor.

“/ “

Çocuk düşlerimizle,

Çürük dişlerimizle,

Elimizde elma şekerleri,

Koşuyoruz.

“/ “

Biz de büyük olacağız,

Bir sabah büyümüş uyanacağız.

Arkamızda yitirdiklerimizin fotoğrafları,

Masada ödenecek faturalar.

“/ “

Ersoy KÖROĞLU 27.12 2025 – Cumartesi 23:11

Güneş yola çıkmıştı,

Akşama dönüyordu gün ağır ağır.

Dağlar kızılın tonlarını giymişti,

Kürt’ün gelini gibi.

“/ “

Nehir dağın ortasından akıyordu,

Binlerce yıldır aktığı gibi.

Yamaçta uzayan sürü,

Köye doğru usul usul yaklaşıyordu.

“/ “

Önlerinde, elinde kavalı çoban

Ve onun yoldaşı, sürünün karabaşı.

Kartallar bıraktı sürünün peşini,

Heybetli kanatlarını açmışlar,

Dönüyorlar yuvalarına.

“/ “

Kesik , kesik geliyordu artık,

Kurtların, çakalların ulumaları.

Köpeklerin seslerine karışıyordu.

Ay gösterdi yüzünü , soluk.

“/ “

Gün bitiyordu köyde,

Akşamın sessizliği çöküyordu.

Yoksul damlarda kuruldu sofralar,

Bir biri ardına iniyordu kaşıklar,

İs tutmuş kara tencerelere.

“/ “

Ekmek bölüşülüyordu kıra kıra,

Hak geçmeden.

Çay fokurduyor ocakta

Kaçak , simsiyah çay.

“/ “

Tütün sarıldı kaçak kağıtlara,

Közde yakıp tüttürdüler bir bir.

Her dumanda efkar doldu odaya,

Herkes derin bir düşte.

“/ “

Akşam oldumu hüzün çöker köye,

Umut yarındadır.

Çekilir odaya çoluk çocuk

Koyun koyuna yatarlar.

“/ ”

Ersoy KÖROĞLU 25 ARALIK 2025 PERŞEMBE – 23:14

Ansızın uyanırsın, buza kesmiş yatağında,

Üstelik saat henüz sabahın dördü.

Derin bir sızı böler uykunu, tam orta yerinden.

Uykulu ve şaşkın gözlerin,

Asılı kalır tavanda.

“/ “

Önce sola , sonra da sağa,

Çaresizce dönersin pervane gibi.

Artık kaçıncı dönüşündür bu

Umarsamaz, bırakırsın saymayı,

Anlarsın ki gelmeyecek bu uyku.

“/ “

Odanın penceresinden seyre dalarsın

Gökte ay ışıl ışıl , tahtalıda kar bembeyaz.

Gönlünde sebepsiz ince bir sızı.

“/ ”

Sonra ışıkları yanar minarenin,

Duygulu bir saba makamıyla başlar ezan.

Sessizce dinlersin yatağından hocanın yanık sesini

Çok ta güzel okur bu hoca hakkını vermeli.

“/ ”

Artık kalkmalı usul usul,

Gün yaklaşmakta ,

Uyanıyor doğa, insanıyla ,hayvanıyla

Bilirsin ki her yeni gün, yeni bir umuttur.

“/ “

Ersoy KÖROĞLU 24.12.2025 ÇARŞAMBA

Akşamın hüznü vurmuştu sokağa

Sırılsıklamdı kaldırımlar,

Cümle ağaçlar, dallar ve yapraklar.

Saçak altlarına, dükkan önlerine,

Kaçışmış mahallenin kedileri.

“/”

İçime düşmeye devam ediyordu,

Hüzünlü bir sağanak.

Radyoda içli bir nihavent,

Yine bir şeyler anlatıyordu.

Efkarlı, efkarlı.

“/”

Kaç gündür yağmakta hava,

Bütün gün penceremden bakıyorum.

Diner sanırım bugün, yarın

Bulutların bu isyanı

Sonra deniz bekler beni,

Martılar, karabataklar bekler.

Arayı uzatmamalıyım.

Ersoy KÖROĞLU. 24.12.2025 / 04:38

Sıra sıra dizilmişler önümde

Yol vermez yine de o yaman dağlar

Yare gidem desem engeller koyar

Yol vermez yine de o yaman dağlar

Günleri tüketsem ardı ardına

Yerimi yurdumu alsam arkama

Varıp gidem desem o nazlı yara

Yol vermez yine de o yaman dağlar

Turnalardan yare selam göndersem

Bulutlarla hasretimi resmetsem

Dedelerden aman derman dilesem

Yol vermez yine de o yaman dağlar

Yar hasreti ağır gelse bedene

Sendelesem yıkılsam yol üstüne

Tutup el vermez iter ki üstüne

Yol vermez yine de o yaman dağlar

Yorulsam dayansam yamaçlarına

Kuşlar konmaz kervan geçmez yollarına

Bir kez saram desem yari kollarıma

Yol vermez yine de o yaman dağlar

Kurusa otların yerle bir olsan

Yıkılsa taşların un ufak olsan

Altın üstüne gelse viran olsan

Yol vermez yine de o yaman dağlar

Bırak zulmü yeter güldür yüzümü

Eşkıyalık etme kesme yönümü

Ahmak Ersoy feda etmiş gönlünü

Yol vermez yine de o yaman dağlar

Ersoy KÖROĞLU                        2015

Gamlı gamlı öter feryat edersin

Gönül yarama bin dertler eklersin

Durmaz kanar yaralarım bilirsin

Sen olsun yarama dokunma bülbül

Turnalar yoldaşlık eder sevene

Derman olur yar hasreti çekene

Dirhem dirhem tükenirim yar diye

Sen olsun yarama dokunma bülbül

Gönül bağlarımı talan edersin

Yerimi yurdumu viran edersin

Dilerim ben gibi sende seversin

Sen olsun yarama dokunma bülbül

Bir bakışı yârin mecnun eyledi

Yandım sevdasına kerem eyledi

Şirin oldu beni Ferhat eyledi

Sen olsun yarama dokunma bülbül

Saçları pranga ben esir oldum

Gözleri bin bela ben sürgün oldum

Yar aşkına deli divane oldum

Sen olsun yarama dokunma bülbül

Söylenmemiş türkülerim var benim

Yare diyecek sözlerim var benim

Sarılacak yaralarım var benim

Sen olsun yarama dokunma bülbül

Var git bağına kon kendi dalına

Bırak beni gam ile bir başıma

Geç kalmışım o yar gitmiş yoluna

Sen olsun yarama dokunma bülbül

Ömrüm tamam oldu yarin uğruna

Saraydım yârimi öksüz koynuma

Gelip konma Ersoy kulun dalına

Sen olsun yarama dokunma bülbül

Ersoy KÖROĞLU                     2015

Döne döne, yana yana dolanırım,

Çöllerinde susuz kaldım sevdiğim.

Güller açmaz, sular akmaz yanarım

Çöllerinde kurak kaldım sevdiğim.

Bana her gelişin bir serap gibi

Sanki seni sevmek bir günah gibi

Ser sefil olmuşum biçare gibi

Çöllerinde harap oldum sevdiğim.

Akşam olur yokluğun ayaz keser

Gün doğanda sam yelin kuru eser

Hasretin ateşi sinemde tüter

Çöllerinde sensiz kaldım sevdiğim.

Uzayıp gider bitmez çöl geceleri

Yürümekle aşılmaz tepeleri

Kulağımda name yarin sözleri

Çöllerinde çaresiz kaldım sevdiğim.

Feryat eder isyan eder dururum

Gelenden gidenden seni sorarım

Neylesem kapanmaz ki yaralarım

Çöllerinde yaralandım sevdiğim.

Yüreğime akar gözümün yaşı

Sana feda eylemişim bu başı

Sende bu sevdamı yürekte taşı

Çöllerinde sana kurban sevdiğim.

Aşk bahçesi kursam senin çölüne

Feryadı bülbüller konar gülüne

Ömrüm serdim bu sevdanın önüne

Çöllerinde kuruyorum sevdiğim.

Sevdan gelip kondu fakir gönlüme

Bir gülüşün bin can katar ömrüme

Gelecekse ölüm başım üstüne

Çöllerinde canım feda sevdiğim.

Yıldızlar görüp söner gülüşüne

Ay doğar hayran kalır gülüşüne

Ben sana dünya güneşe pervane

Çöllerinde döne döne sevdiğim.

Duy sesini yürek neler söylüyor

İşit feryadını gönlüm inliyor

Ağzım dilim adını ezberliyor

Çöllerinde hece hece sevdiğim.

Çocukluğum gençliğim hani nerde

Sıkışıp kalmışım ara bir yerde

Feleğin tokatı vurduğu yerde

Çöllerinde hep yek kaldım sevdiğim.

Hata benim kusur benim sevdiğim

Konuşamaz lal olsun ağzım dilim

Ersoy’un çul bedeni dilim dilim

Çöllerinde heba olsun sevdiğim.

Ersoy KÖROĞLU                             2016

Nedir bu başımdaki sarhoşluk?

Neyin nesi bu melankoli halim?

Ahhhh gelen baharın,

Kanıma girmesimi yoksa.

Var bir şeyler ama ,

Ne bileyim ,

Köşe başında açan,

Yabani bir çiçeğin güzelliği,

Ya da yalnızlığı mı tetikledi beni.

Yoksa , yoksa ;

Sabah radyoda dinlediğim,

Yanık bir Halk türküsünün,

Boğazımı düğüm düğüm etmesi mi ?

Neydi beni bu hallere koyan.

Tabii ya , anladım ben sebebini.

Sabah sabah, sebepsiz yere,

Ansızın aklıma düşmen.

Beni bu hallere koyan

Özleminin sarhoşluğu olsa gerek.

Ersoy KÖROĞLU              2015   MAYIS