Üstüne beton döktüğüm o sayfalar,

Çeviremedim…

Paslı bir inşaat demiri gibi içeriden,

Zihnime çakılmış kalmış.

​Kuralları leş bir oyundu bu;

Avucumda sıktığım o hileli zarları,

Kendi yüzüme fırlattım.

​Şimdi ne masa var, ne oyun.

Sadece bu gri boşluğun ortasında,

Kendi gölgesine basan bir adam…

Çıplak, dilsiz ve beton kadar soğuk.

“/”

ERSOY KÖROĞLU 18.04.2026 ANTALYA