​Dinamitler patlıyor zihnimde,

Toz duman…

Tüm puştluklara inat,

Ayakta duran o eğri ağaç.

​Usturayla kazıdım dünümü,

Yine de asalak gibi yapışık anılar.

İçimde sızan o sinsi ağrı;

Zavallı bir gölgenin artığı.

​Aynada bir yabancı,

Dişlerini sıkmış, bana bakıyor.

Ben miyim o,

Yoksa betone gömdüğüm geçmiş mi?

ERSOY KÖROĞLU 18.04.2026 ANTALYA/KEMER