Hayat mevsimler gibidir. Kar yağar bazen, Soğuk, zemheri, yokluk “/ ” Bahara döndüğüde olur, Çiçekler açar, Yeşile çalar ömrümüz, Umut, sevda, bolluk. “/ “ Büyük şair anlatmış, İki satırda. Yaprak döker bir yanımız, Bir yanımız bahar bahçe. “/ ” Ersoy KÖROĞLU 13.03.2026 CUMA 15:16

Sağa sola beni soruyor, Merak ediyormuşssun. Sorma kimselere, Merakta etme. “/ ” İyiyim ben, Hem de çok iyi. Kaygılarımdan ve senden uzakta, Denizin koynundayım ben. Keyfimde güzel kafamda, İyiyim ben . Sorma kimselere, Merakta etme. “/ ” Ersoy KÖROĞLU 11.03.2026

Gecenin ortasında, ansızın kayan Bir yıldız gibi, Akıp gittin avuçlarımdan. “/ “ Ve ben oyuncaklarını kaybetmiş, Gözleri yaşlı, Mahzun bir çocuk gibi, Öylece kala kaldım ardından. “/ “ Artık daha aksak atıyor, İhtiyar kalbim. Bu aralar daha durgun, Çok daha yorgun. “/ “ Gel gelelim, Ben yine sana tutkun, Yine sana vurgun. “/ “ Ersoy…

Bir çocuk indi suyun başına, Yalnız ve mutsuz. Yorgun ve çaresiz gözleri ile Seyre daldı karşı kıyıyı. Bir kuş geldi kondu yanına , Gözleri güldü çocuğun, Hüzünü kayboldu, unuttu yorgunluğunu. Gelecek güzel günlere baktılar birlikte, Sonra uçtu kuş , süzüldü kayboldu. Kalktı çocuk , elleri ile tulumunu süpürdü. Arkasına dönüp bir daha baktı, Uzaklaşan kuşa.…

En ağır zemheri günlerini yaşarken ömrüm, Bir bahar gibi düştün ruhuma. Oysa son çiviyi de çakmışlar dı, En derinlere gömülen duygularıma.   Kavak yelleri esiyor şimdi bahçemde, Koca çınarların gölgesinde dinleniyorum. Dallarında kuşlar,  şen şakrak, Her rengini açmış papatyalar,   Halaya durmuş başaklar, günebakanlar, Gelin gibi bezenmiş dört bir taraf. Bahar gelmiş gönlüme, Sefa gelmiş…

“/ “ Zaman acımıyor hiç, Kendi kadranın da, Kendince akıyor. Büyümüyoruz, “/ “ İnatla çocuk kalıyoruz. Ama yaşam eskitiyor bizi Yoruyor. “/ “ Çocuk düşlerimizle, Çürük dişlerimizle, Elimizde elma şekerleri, Koşuyoruz. “/ “ Biz de büyük olacağız, Bir sabah büyümüş uyanacağız. Arkamızda yitirdiklerimizin fotoğrafları, Masada ödenecek faturalar. “/ “ Ersoy KÖROĞLU 27.12 2025 – Cumartesi…

Güneş yola çıkmıştı, Akşama dönüyordu gün ağır ağır. Dağlar kızılın tonlarını giymişti, Kürt’ün gelini gibi. “/ “ Nehir dağın ortasından akıyordu, Binlerce yıldır aktığı gibi. Yamaçta uzayan sürü, Köye doğru usul usul yaklaşıyordu. “/ “ Önlerinde, elinde kavalı çoban Ve onun yoldaşı, sürünün karabaşı. Kartallar bıraktı sürünün peşini, Heybetli kanatlarını açmışlar, Dönüyorlar yuvalarına. “/ “…

Ansızın uyanırsın, buza kesmiş yatağında, Üstelik saat henüz sabahın dördü. Derin bir sızı böler uykunu, tam orta yerinden. Uykulu ve şaşkın gözlerin, Asılı kalır tavanda. “/ “ Önce sola , sonra da sağa, Çaresizce dönersin pervane gibi. Artık kaçıncı dönüşündür bu Umarsamaz, bırakırsın saymayı, Anlarsın ki gelmeyecek bu uyku. “/ “ Odanın penceresinden seyre dalarsın…

Akşamın hüznü vurmuştu sokağa Sırılsıklamdı kaldırımlar, Cümle ağaçlar, dallar ve yapraklar. Saçak altlarına, dükkan önlerine, Kaçışmış mahallenin kedileri. “/” İçime düşmeye devam ediyordu, Hüzünlü bir sağanak. Radyoda içli bir nihavent, Yine bir şeyler anlatıyordu. Efkarlı, efkarlı. “/” Kaç gündür yağmakta hava, Bütün gün penceremden bakıyorum. Diner sanırım bugün, yarın Bulutların bu isyanı Sonra deniz bekler…

Düşler kuruyorum çocuklar için Penceresi olmayan , kapıları olmayan Her köşesinde koşup oynadıkları Bir dünya düşü. Kimsenin karışmadığı hesap sormadığı Hep çocuk kaldıkları bir dünya.     En güzel oyunları oynuyor çocuklar Dünyanın en güzel oyuncakları ile. Hiç yağmurun yağmadığı, Pırıl pırıl mavi bir gökyüzü Alabildiğine güneş. Patiska gibi ayaklarının altında uzanan deniz, Mavi gökyüzünün…