Üstüne beton döktüğüm o sayfalar,
Çeviremedim…
Paslı bir inşaat demiri gibi içeriden,
Zihnime çakılmış kalmış.
Kuralları leş bir oyundu bu;
Avucumda sıktığım o hileli zarları,
Kendi yüzüme fırlattım.
Şimdi ne masa var, ne oyun.
Sadece bu gri boşluğun ortasında,
Kendi gölgesine basan bir adam…
Çıplak, dilsiz ve beton kadar soğuk.
“/”
ERSOY KÖROĞLU 18.04.2026 ANTALYA
Pas tutmuş demirlerim,
Ciğerlerimde o keskin kireç kokusu…
Zihnimde bir balyoz iniyor her an,
Betonun soğuk gövdesine.
Tırnaklarım hınçla kazıyor zemini,
Altına gömdüklerimi geri istiyor.
Kestim onları dibinden;
Kan sızıyor gri boşluğa, taze ve sıcak.
Ben bu şantiyenin dilsiz kurbanı,
Usta ne derse onu harç yapan…
Ama bekle;
Kanın kuruduğu yerden,
Başka bir şehir yükselecek.
ERSOY KÖROĞLU 18.04.2026 ANTALYA/KEMER
Bak nasıl kuruyorum dünyayı;
Camlarından ışık sızan, kapısı açık…
Duvarlarına hayatın resmini çizen
Çocuk sesleri yankılanıyor içerde.
Gözlerin gözlerime değdiğinde,
Yatağını bulan bir nehir gibiyim.
Biz o kıyıda nefes alırken,
Zaman durmuş, bizi izliyor.
ERSOY KÖROĞLU / 18.04.2026 / ANTALYA – KEMER
